استفاده از مانیتورینگ علائم حیاتی در منزل برای همه بیماران نیاز نیست، اما برای گروه‌های زیر یک ضرورت نجات‌دهنده است:

* بیماران ترخیص شده از ICU و CCU: کسانی که دوره بحرانی را رد کرده‌اند اما هنوز وضعیت پایداری ندارند.

* بیماران قلبی و ریوی شدید: افرادی که احتمال آریتمی (نامنظمی ضربان قلب) یا افت ناگهانی اکسیژن دارند.

* بیماران در کما یا نیمه‌کما (هوشیاری پایین): بیمارانی که خودشان قادر به بیان درد یا تنگی نفس خود نیستند.

* بیماران متصل به دستگاه ونتیلاتور (تنفس مصنوعی): برای اطمینان از همخوانی ریه بیمار با دستگاه تنفس.

* پس از جراحی‌های سنگین در منزل: برای کنترل خونریزی‌های پنهان از طریق مانیتور کردن فشار خون و ضربان قلب.